Ruchy gałek ocznych

Filed Under (Uncategorized) by admin on 05-09-2016

0

Narząd wzroku pozwala nam zdać sobie sprawę nie tylko z jasności, barwy i kształtu widzianych przedmiotów, ale także ocenić ich odległość, wielkość, ich wzajemne położenie, a wreszcie, jeśli widziane przedmioty znajdują się w ruchu, kierunek i chyżość ich ruchu. Do spełnienia tych zadań nie zawsze wystarcza jedno oko. Jeśli chodzi o dokładniejsze odległości, a tem samem i rozmiarów jakiegoś przedmiotu, to znaczną wyższość nad widzeniem jednoocznem przedstawia widzenie dwoma oczyma. Widzenie obuoczne dostarcza nam nadto wrażenia wypukłości, względnie głębokości przedmiotów, pozwala nam lepiej oryentować się we wzajemnem ich położeniu, a tem samem należycie odczuwać perspektywę. Słowem gdy jednemu oku przedmioty przedstawiają się, jakby leżały wszystkie w jednej płaszczyźnie, patrzenie obu oczyma pozwala nam widzieć wszystko trójwymiarowo. Na widzeniu obuocznem zyskujemy i to jeszcze, że posiadamy szersze pole widzenia, obydwa bowiem pola widzenia przykrywają się wprawdzie na znacznej środkowej przestrzeni, jako części obu oczom wspólnej, ale po za tem pole prawego oka sięga jeszcze daleko na prawą, a pole lewego oka na lewą stronę. Ażeby widzenie obuoczne mogło spełniać wymienione wyżej zadania, muszą obie gałki oczne przy każdem spojrzeniu ustawiać się bądźto osiami widzenia równolegle, bądź też osie te ustawiać zbieżnie tak, aby się przecinały w przedmiocie oglądanym. Wynika z tego, że ogień widzenia musi zawsze leżeć w jednej płaszczyźnie. Dla zapewnienia oczom, obok wydatnej ruchomości, także tej ścisłej koordynacyi ruchów, istnieje złożony i z nadzwyczajną dokładnością Każdą z gałek ocznych poruszają, jak wiadomo, trzy pary mięśni ocznych zewnętrznych, mianowicie cztery mięśnie proste i dwa mięśnie skośne. Pod wpływem działania tych mięśni oko zawarte w torebce Tenona i umieszczone na podściółce tłuszczowej oczodołu wykonywa ruchy obrotowe na podobieństwo główki kości w stawie panewkowym. Ruchy te odbywają się naokolo punktu obrotowego, który wedle oznaczeń na osi optycznej, w oku miarowem mm. poza środkiem rogówki, a przeciętnie 10 mm. przed tylną powierzchnią. Położenie jego w oczach niemiarowych zmienia się w pewnej mierze, za.leżnie od rodzaju i stopnia ametropii. Ruchy oczne możemy uważać za wyłącznie obrotowe, jakkolwiek wyjątkowo gałka oczna przemieszcza się w całości, mianowicie przy silnem rozwarciu powiek wysuwa się ku przodowi, a przy zamknięciu i przy silnym zwrocie ku górze cofa się nieco w głąb oczodołu. Według J. Millera amplituda tych poruszeń nie przekracza 1,4 mm. Poza tem możemy rozpatrywać ruchy oczne jako ruchy obrotowe, które odbywają się dookoła jednej z trzech osi przecinających się w stałym punkcie obrotowym i stojących na sobie prostopadle, osiami temi są: I) oś z równocześnie linią widzenia czyli linią spojrzeniową; 2) oś przebiegająca poziomo w płaszczyźnie czołowej; jest ona wspólna obu gałkom ocznym i prawidłowem ukształtowaniu kośćca odpowiada mniej więcej linii łączącej skrajne, zewnętrzne . brzegi kostne oczodołów; 3) oś pionowa przebiegająca również W płaszczyźnie czołowej prostopadle do dwóch osi poprzednich. [przypisy: gazetka biedronka, Choroba Scheuermanna, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]

Comments are closed.