Mięśnie oczne

Filed Under (Uncategorized) by admin on 05-09-2016

0

Mięśnie oczne zewnętrzne dzielimy zazwyczaj na trzy pary antagonistów; 1-szą parę stanowią mięśnie proste: wewnętrzny i zewnętrzny, II-gą mięśnie proste: górny i dolny, III-eią mięśnie skośne: górny i dolny. Ściśle biorąc antagonizm tych par mięśniowych nie jest dokładny, bo w takim razie mięśnie każdej pary musiałyby działać na jedną wspólną oś obrotu. Tymczasem kierunek osi dla poszczególnych mięśni każdej pary jest cokolwiek odmienny. Różnice jednak są tu tak nieznaczne, że możemy je bez szkody pominąć, Dla każdego mięśnia istnieje tak zw. płaszczyzna obrotu. Płaszczyznę tę wyznaczają punkty obu przyczepów danego mięśnia i punkt obrotowy gałki ocznej, Oś obrotu jest linią do tej płaszczyzny w punkcie obrotu prostopadle poprowadzoną. Uwzględniając położenie punktów przyczepienia poszczególnych mięśni z jednej strony do ścian oczodołu, a z drugiej do gałki ocznej, a tem samem kierunek działania ich siły, możemy z łatwością wywnioskować, na czem to działanie każdego z nich polega. Mięśnie proste wewnętrzny i zewnętrzny powodują obrót gałki dookoła osi pionowej. Pierwszy z nich przywodzi oko rogówką ku nosowi (addukcya), drugi odwodzi je ku skroni (abdukeya). Mięsień prosty górny podnosi rogówkę, przywodzi ją i skręca przywodzi ku wewnątrz nosowi. Mięsień skręca prosty oko na dolny zewnątrz. obniża Glównem działaniem tych mięśni jest zwracanie oka rogówką ku górze i ku dołowi i w țym tylko gonistów. Mięsień skośny górny powoduje skręcenie gałki na wewnątrz, obraca rogówkę ku dołowi i odwodzi ją ku skroni. Mięsień skośny dolny skręca gałkę na zewnątrz, obraca rogówkę ku górze i odwodzi ją ku skroni. Głównem działanien tych mięśni jest skręcenie oka i w tym tylko względzie stanowią one pary antagonistów.  Biorąc na uwagę wymienione kierunki działania poszczególnych mięśni, zrozumiemy, że zwroty oka odbywające się w płaszczyźnie poziomej t. j. w prawo i w lewo, zależą wyłącznie od mięśni prostych wewnętrznego i zewnętrznego. Natomiast zwrot w górę i w dół odbywa się wskutek równoczesnego działania w pierwszym przypadku mięśnia prostego górnego i skośnego dolnego, w drugim mięśnia prostego dolnego i skośnego górnego. Przy tem połączeniu działanie odwodzące mięśni skośnych znosi się działaniem przywodzącem mięśni prostych. Tak samo znosi się ich działanie w kierunku skręcenia, natomiast mięsień prosty górny i skośny dolny wspierają się wzajemnie w podnoszeniu rogówki, a prosty dolny i skośny górny w obniżaniu rogówki. Przeprowadzenie oka z położenia pierwszorzędnego w jedno z położeń trzeciorzędnych t. j. zwrot spojrzenia w kierunkach skośnych, odbywa się przez równoczesne działanie kilku mięśni. Załączona rycina 193 na której strzałki wskazują kierunki ruchu przedniego odcinka gałki, litera T oznacza stronę skroniową, a N stronę nosową, wyszczególnia mięśnie, które wchodzą w grę przy przejściu oka z położenia pierwszorzędnego w różne położenia drugorzędne i w różne położenia trzeciorzędne. W tym ostatnim wypadku obrotowi gałki towarzyszy pewne nieznaczne okręcenie dookoła osi strzałkowej. Dodać należy, że schemat ten odnosi się tylko do ruchów wychodzących z położenia pierwszorzędnego i musi być brany z pewnem zastrzeżeniem, bo, jak wspomnieliśmy wyżej, poszczególne pary mięśniowe nie działają ściśle antagonistycznie. [podobne: ginekologia estetyczna, Choroba Scheuermanna, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]

Płaszczyzny ruchów ocznych

Filed Under (Uncategorized) by admin on 05-09-2016

0

Oprócz osi korzystnem jest dla lepszego zrozumienia ruchów ocznych wyobrazić sobie trzy następujące płaszczyzny: płaszczyznę poprowadzoną przez oś poprzeczną i oś strzałkową i dzielącą gałkę oczną na górną i dolną połowę; płaszczyznę pionową  która poprowadzona jest przez oś strzałkową i oś pionową i dzieli oko na prawą i lewą połowę; wreszcie płaszczyznę czołową, przeprowadzoną przez oś poprzeczną i pionową. Dzieli ona gałkę oczną na połowę przednią i tylną. Linia, która łączy punkt obrotowy z przedmiotem (z punktem przedmiotowym), a przedłużona dochodzi do środka siatkówki nazywa się linią spojrzeniową. Linie spojrzeniowe obu oczu wyznaczają płaszczyznę spojrzenia. W ustawieniu gałek ocznych rozróżniamy trzy następujące położenia zasadnicze: 1) położenie pierwszorzędne, przy którem linie spojrzeniowe są równolegle i leżą w płaszczyźnie poziomej ; 2) położenia drugorzędne, w które oczy przechodzą przez obraz albo dookoła osi poprzecznej, przyczem obie równoległe linie spojrzeniowe mogą być wzniesione ku górze lub obniżone ku dołowi, albo dookoła osi pionowej, przyczem obie gałki zwracają się w prawo lub w lewo. Mówiąc o każdem oku z osobna, nazywamy zwrot ku skroni abdukcyą, a ku nosowi abdukcyi. 3) Położenia trzeciorzędn e, do których oczy dochodzą przez równoczesny obrót dookoła osi pionowej i poprzecznej. Położenia te polegają na zwrocie obu równoległych linii spojrzeniowych ku górze i w prawo, ku górze i w lewo, ku dołowi w prawo, lub wreszcie ku dołowi w lewo. Z tymi zwrotami łączy się zawsze mierne skręcenie gałek ocznych dookoła psi strzałkowej (țgysio oculi), Samoistne okręcanie takie zdarza się tylko wyjątkowo, mianowicie przy pochyleniu głowy ku jednemu z barków. Jeśli przy skręceniu gałki ocznej pionowa średnica rogówki a górnym swym końcem pochyla się ku skroni, powiadamy, że nastąpiło skręcenie alki na zewnątrz, jeśli zaś górny koniec tej średnicy pochyla się u nosowi, to nazywamy to skręceniem oka na wewnątrz. We wszystkich wyżej wymienionych ruchach i wynikłych z tych ruchów położeniach obie linie spojrzeniowe zachowują zawsze kierunek równoległy. Prócz tego istnieją jeszcze gucby. Pod wpływem tych ruchów oczy ustawiają się w ten sposób, że linie spojrzeniowe przecinają się w punkcie bliżej lub dalej przed oczyma położonym, a przez ruch przeciwny, rozbieżny mogą znowu wrócić do położenia równoległego. Rozróżniamy ruchy zbieżne symetryczne, jeżeli punkt przecięcia obu linii leży w płaszczyźnie środkowej, gdyż w tym wypadku obie osie widzenia o jednaki kąt odchylają się ku nosowi, i ruchy zbieżne niesymetryczne, gdzie punkt przecięcia obu osi widzenia leży na prawo lub na lewo przed osobą patrzącą, lub nawet miejscu odpowiadającem trzeciorzędnemu położeniu gałek ocznych. Niesymetryczny ruch zbieżny jest męczący i przykry, to też, aby go uniknąć, chętnie wykonywamy zastępczy ruch głową, zwracając twarz w prawo i w lewo tak, żeby punkt, w którym się mają ogień widzenia przecinać, znalazł się w płaszczyźnie środkowej (strzałkowej) głowy, a tern samem, by ruch zbieżny mógł być symetryczny. Na tem wyczerpuje się zasób ruchów, do jakich zdolne są oczy w prawidłowych warunkach.Przyczyna tego leży właśnie w owej wzajemnej,  ruchów obu gałek ocznych tak, że ta stosunkowo wielka ilość mięśni poruszających służy oczom do zapewnienia nie tyle wielkiej rozmaitości ruchów, jak raczej wielkiej dokładności ich skojarzenia (koordynaeci). [podobne: ginekologia estetyczna, Choroba Scheuermanna, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]