Płaszczyzny ruchów ocznych

Filed Under (Uncategorized) by admin on 05-09-2016

0

Oprócz osi korzystnem jest dla lepszego zrozumienia ruchów ocznych wyobrazić sobie trzy następujące płaszczyzny: płaszczyznę poprowadzoną przez oś poprzeczną i oś strzałkową i dzielącą gałkę oczną na górną i dolną połowę; płaszczyznę pionową  która poprowadzona jest przez oś strzałkową i oś pionową i dzieli oko na prawą i lewą połowę; wreszcie płaszczyznę czołową, przeprowadzoną przez oś poprzeczną i pionową. Dzieli ona gałkę oczną na połowę przednią i tylną. Linia, która łączy punkt obrotowy z przedmiotem (z punktem przedmiotowym), a przedłużona dochodzi do środka siatkówki nazywa się linią spojrzeniową. Linie spojrzeniowe obu oczu wyznaczają płaszczyznę spojrzenia. W ustawieniu gałek ocznych rozróżniamy trzy następujące położenia zasadnicze: 1) położenie pierwszorzędne, przy którem linie spojrzeniowe są równolegle i leżą w płaszczyźnie poziomej ; 2) położenia drugorzędne, w które oczy przechodzą przez obraz albo dookoła osi poprzecznej, przyczem obie równoległe linie spojrzeniowe mogą być wzniesione ku górze lub obniżone ku dołowi, albo dookoła osi pionowej, przyczem obie gałki zwracają się w prawo lub w lewo. Mówiąc o każdem oku z osobna, nazywamy zwrot ku skroni abdukcyą, a ku nosowi abdukcyi. 3) Położenia trzeciorzędn e, do których oczy dochodzą przez równoczesny obrót dookoła osi pionowej i poprzecznej. Położenia te polegają na zwrocie obu równoległych linii spojrzeniowych ku górze i w prawo, ku górze i w lewo, ku dołowi w prawo, lub wreszcie ku dołowi w lewo. Z tymi zwrotami łączy się zawsze mierne skręcenie gałek ocznych dookoła psi strzałkowej (țgysio oculi), Samoistne okręcanie takie zdarza się tylko wyjątkowo, mianowicie przy pochyleniu głowy ku jednemu z barków. Jeśli przy skręceniu gałki ocznej pionowa średnica rogówki a górnym swym końcem pochyla się ku skroni, powiadamy, że nastąpiło skręcenie alki na zewnątrz, jeśli zaś górny koniec tej średnicy pochyla się u nosowi, to nazywamy to skręceniem oka na wewnątrz. We wszystkich wyżej wymienionych ruchach i wynikłych z tych ruchów położeniach obie linie spojrzeniowe zachowują zawsze kierunek równoległy. Prócz tego istnieją jeszcze gucby. Pod wpływem tych ruchów oczy ustawiają się w ten sposób, że linie spojrzeniowe przecinają się w punkcie bliżej lub dalej przed oczyma położonym, a przez ruch przeciwny, rozbieżny mogą znowu wrócić do położenia równoległego. Rozróżniamy ruchy zbieżne symetryczne, jeżeli punkt przecięcia obu linii leży w płaszczyźnie środkowej, gdyż w tym wypadku obie osie widzenia o jednaki kąt odchylają się ku nosowi, i ruchy zbieżne niesymetryczne, gdzie punkt przecięcia obu osi widzenia leży na prawo lub na lewo przed osobą patrzącą, lub nawet miejscu odpowiadającem trzeciorzędnemu położeniu gałek ocznych. Niesymetryczny ruch zbieżny jest męczący i przykry, to też, aby go uniknąć, chętnie wykonywamy zastępczy ruch głową, zwracając twarz w prawo i w lewo tak, żeby punkt, w którym się mają ogień widzenia przecinać, znalazł się w płaszczyźnie środkowej (strzałkowej) głowy, a tern samem, by ruch zbieżny mógł być symetryczny. Na tem wyczerpuje się zasób ruchów, do jakich zdolne są oczy w prawidłowych warunkach.Przyczyna tego leży właśnie w owej wzajemnej,  ruchów obu gałek ocznych tak, że ta stosunkowo wielka ilość mięśni poruszających służy oczom do zapewnienia nie tyle wielkiej rozmaitości ruchów, jak raczej wielkiej dokładności ich skojarzenia (koordynaeci). [podobne: ginekologia estetyczna, Choroba Scheuermanna, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]

Comments are closed.