Krzywa obniżania się wrażliwości oka

Filed Under (Uncategorized) by admin on 05-09-2016

0

Badanie stopnia wrażliwości tj. określanie progu wrażliwości świetlnej w krótkich odstępach czasu, po pogrążeniu oka w zupełnej ciemności, pozwala nam a wykreślenie krzywej stopniowego wzrastania adaptacyi. Z licznych badań w tym kierunku przeprowadzonych wynika, że krzywa ta w ciągu pierwszych 10 minut wznosi się powoli, w ciągu następnych 20—30 minut wspina się stromo ku górze i dochodzi prawie do swego szczytu, poczem przez dalsze 1/2 godziny cokolwiek się jeszcze podnosi i mniej więcej w 60—70 minut od chwili rozpoczęcia doświadczenia zatrzymuje się na stałej i największej wysokości. Wzrost pobudliwości na szczycie adaptacyi jest bardzo znaczny, ale różnice osobnicze w tym względzie wahają sie bardzo szerokich granicach. I tak wedle pomiarów Pipera pobudliwość siatkówki zaadaptowanej może być 800—1000 razy od tej pobudliwości, jaką ona posiada w rozproszonem świetle dziennem. Krzywej obniżania się wrażliwości oka wstępnie wystawionego silne światło dowieść nie zdołano Jest ona niewątpliwie bardo zmienna zależnie od natężenia światła, które działa na oko. Na ogół jednak okres przystosowywania się oka. do jasności jest znaczni? krótszy od okresu wzrastania wrażliwości pod wpływem adaptacyi. W pewnych przypadkach patologicznych oczy od urodzenia nić posiadają zdolności adaptacyjnej, lub tracą ją pod wpływem pewnych zaburzeń chorobowych. Chorzy tacy przy oświetleniu wieczornem lub o zmroku widzą bardzo słabo, przy świetle dziennem natomiast, o ile nie zachodzą inne powikłania, widzą prawidłowo. Stąd stan ten nazwano hemeralopią. Wiele zjawisk i spostrzeżeń przemawia za tem, że w siatkówce pręciki są tymi składnikami, które pośredniczą w adaptacyj. Już Schultze w r. 1866 wyraził to przypuszczenie, że przystosowywanie się oka do słabych stopni oświetlenia jest czynnością pręcików, Parinaud zaś nagromadził cały szereg spostrzeżeń i dowodów wykazujących, że fizyologiczną czynnością czopków jest widzenie barw i kształtów przedmiotów w jasnem oświetleniu: czynnością zaś pręcików, które do odczuwania barw wcale nie są zdolne, jest przystosowanie oka do słabych oświetleń, przez powiększanie pobudliwości świetlnej, czyli opisana wyżej adaptacya. O od. czuwaniu barw przez czopki będzie mowa później, ze nie biorą one udziału w czynności adaptacyi, o tem świadczy ta okoliczność, że centrala, w której znajdują się same tylko czopki, nie doznaje w ciemności wcale tego wzmożenia wrażliwości, jakie przychodzi do skutku w całej pozostałej siatkówce, posiadającej, oprócz czopków, pręciki, Wynika z tego, że oko zaadaptowane wieczorem lub w nocy widzi stosunkowo lepiej obwodowemi częściami siatkówki, niż środkiem, który jest miejscem najwyraźniejszego widzenia. Arago zrobił to spostrzeżenie, że niektóre małe gwiazdy dostrzega się na nocnem niebie dopiero wtedy, gdy, zamiast wprost się w nie wpatrywać, skieruje się spojrzenie obok nich. Zresztą bardzo przekonywającem jest doświadczenie Kriesa. Jeśli na rozpięty na ścianie czarnym aksamicie ponaklejamy w różnych miejscach małe krążki białego lub niebieskiego papieru, i silnie zaciemniwszy pokój, spoglądamy na ten czarny ekran okiem dokładnie zaadaptowanem, wtedy z łatwością zauważymy, że widzimy wszystkie krążki papierowe, z wyjątkiem tych właśnie, na które w danej chwili kierujemy spojrzenie, Ponieważ w tym ostatnim wypadku obraz przedmiotu pada na środkowy dołek plamki żółtej, przeto musimy wnosić, że to miejsce siatkówki nie doznało takiego wzmożenia pobudliwości, ażeby było w stanie przy słabem oświetleniu rozpoznawać jasne papierki ma czarnem tle tak jak do tego są zdolne otaczające części siatkówki. Na podstawie takich doświadczeń możemy słusznie mówić o fizyologicznej hemeralepii środkowego dołka siatkówki. [podobne: gazetka biedronka, Choroba Scheuermanna, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]

Comments are closed.