Adaptacya siatkówki

Filed Under (Uncategorized) by admin on 05-09-2016

0

Promienie nie wywołują wrażenia światła w oku i są wogóle niewidzialne. Co do fizyologicznego działania promieni radium na narząd wzroku, to wiadomo z doświadczeń Londona, Greeffa, Andersona i innych, że oko pogrążone w zupełnej ciemności za zbliżeniem odpowiedniej ilości radu czy to do zamkniętych powiek, czy nawet do wierzchu głowy lub do potylicy, doznaje wrażenia nieokreślonej jasności. Osoby ociemniałe, posiadające samo tylko poczucie światła, doznają w tych warunkach takiego samego wrażenia jasności. jak osoby widzące. Usiłowano za pomocą promieni radium umożliwić ludziom, dotkniętym postępującym zanikiem nerwów wzrokowych, widzenie świetlnych znaków na fluoryzującym ekranie. Próby te nie mogą wydać pożądanego skutku, gdyż promienie radium nie podlegają wcale prawidłom załamywania światła, nie mogą zatem wytwarzać żadnych określonych obrazów na siatkówce. Wogóle radium prawdopodobnie nie wywiera na siatkówkę żadnego bezpośredniego wpływu, Wynika to z doświadczeń Andersona, którzy wystawiali oko świeżo zabitej żaby przez 20 godzin na działanie 50 mg. bromku radium. Siatkówka takiego oka nie wykazywala potem żadnych zmian, ani pod względem ułożenia wypustek ani zachowania się czerwieni wzrokowej i nie różniła. się niczem od siatkówki innego oka pogrążonego dla kontroli przez te sam czas w zupełnej ciemności. Wynika z tego, że wrażenie jasno ci, jakie radium w oku wywoluje, nie może pochodzić od bezpośredniego działania jego promieni na siatkówkę, lecz najprawdopodobniej zależy od fluorescencyi, jaką wywołują jego promienie w rogów e, w soczewce, w ciele szklistem, a może nawet w samej siatkówce. W niektórych doświadczeniach wchodzi grę, jak się zdaje, bezpośredni wpływ promieni radium na ośrodki wzrokowe w mózgu. Doświadczenie codzienne poncza nas, że po przejściu z jasnej do zaciemnionej przestrzeni nie rozpoznajemy w pierwszej chwili żadnych przedmiotów, wkrótce jednak oko nasze zaczyna się oswajać z ciemności i stopniowo widzi coraz wyraźniej i coraz dokładniej. Tę zdolność oka przystosowywania się do niedostatecznego oświetlenia nazywamy adaptacyą (Aubert). Polega ona na bardzo znacznym wzroście wrażliwości siatkówki, co jest znowu następstwem wypoczęcia jej składników wrażliwych, które w ciemności$ł. nie są wystawione na działanie silniejszych podniet świetlnych, Na odwrót po przejściu z przestrzeni ciemnej do jasno oświetlonej doznajemy w pierwszej chwili uczucia olśnienia, siatkówka bowiem wskutek wzmożonej wrażliwości zbyt silnie odczuwa działanie światła. Po pewnej chwili jednak następuje znów przystosowanie do jasności. Przystosowanie to polega na stopniowem obniżaniu się wrażliwości, które to obniżenie może być uważane za objaw znużenia siatkówki, względnie całego narządu nerwowego, odczuwającego wrażenia świetlne. [podobne: gazetka biedronka, Choroba Scheuermanna, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]

Comments are closed.